Payoke tijdslijn

2012

Jo Lemaire, de ambassadrice van Payoke feliciteert ons werk in haar toespraak.

Trafficanten en handelaars in valse beloften maken gebruik van de goedgelovigheid van mensen in precaire situaties die dus al economisch, fysiek en psychologisch verzwakt zijn. Deze moderne slavernij berooft mensen van hun identiteit, hun rechten en hun gevoel van eigenwaarde, ze zijn het slachtoffer van een afschuwelijke handel, gevangen in de netten van de georganiseerde misdaad. 25 jaar van motivatie en hard werken dwingen bewondering af.

Payoke is een pionier in de strijd tegen mensenhandel en een model voor de Europese Unie. Patsy en haar team werden geconfronteerd met gevaren, bedreigingen en intimidaties in alle soorten en vormen, maar zij hielden stand. In de storm verlaat men het schip niet, men sjord zich vast, en het schip "Payoke" probeert op zijn beurt de slachtoffers van mensenhandel te emanciperen en zelfstandig te maken, zodat elk individu een plaats kan vinden in de samenleving om aan een nieuwe toekomst te bouwen met de vaste hoop, op een dag, een vrij burger te zijn in een vrije wereld. Opdat de utopie van vandaag, morgen realiteit worde.

Chapeau Payoke!

 

2011

Zoals U zich allicht nog herinnert spraken we in het jaarverslag van 2010 over de noodzaak van het fenomeen mensenhandel terug “in the picture” te brengen; een bewustmakingscampagne werd hiervoor op touw gezet. Door middel van voordrachten, workshops en presentaties in binnen- en buitenland voor scholen, administraties, overheidsdiensten hebben we getracht dit te realiseren. Bovendien werden samenwerkingsverbanden met verenigingen en universiteiten gecreëerd…

Dit wierp zijn vruchten af want wij konden het afgelopen jaar rek enen op heel veel belangstelling vanuit allerlei organisaties, belangstelling die vertaald werd in daadwerkelijke hulp bij verschillende projecten door een heleboel vrijwilligers. Tevens kregen wij ook de financiële steun van een aantal verenigingen en particulieren, hun namen vindt U achteraan in dit verslag.

Ook vanuit het Koninklijk Paleis kwam respons: op vraag van HKH Prinses Mathilde werd een rondetafel met de drie centra mensenhandel ingericht bij Sürya in Luik.

 

2010

Het jaar 2010 was een jaar vol sterke emoties. Emoties die we dit jaar zeker ambivalent mogen noemen:

- Enerzijds is daar de terechte fierheid van de medewerkers die terugblikken op een jaar van hard werken, de trots als zij zien hoe slachtoffers zich terug ontplooien tot sterkere mensen met een groot zelfrespect.

- Anderzijds is er de frustratie, frustratie omdat het fenomeen mensenhandel steeds een ander aangezicht krijgt, de criminaliteit zich zeer flexibel weet op te stellen en zo steeds de wetgever en de ordediensten voor blijft. Zoals U zal merken bij het lezen van het jaarveslag bestaat er een nood aan bewustmakingscampagnes die de boodschap uitdragen dat, hoewel het fenomeen mensenhandel minder zichtbaar is, het zeker niet aan belang heeft ingeboet. Het blijft een zeer winstgevende zaak voor mensen die zonder scrupules gebruik maken van anderen om zich te verrijken en zodoende raken aan de pijlers van onze samenleving. Wijzelf trachten hier ons steentje bij te dragen met de vele voordrachten die in de loop van het jaar weer gegeven werden, de workshops en presentaties die gedaan werden in binnen- en buitenland voor scholen, administraties, overheidsdiensten, defensie…

2009

Ook dit jaar kunt Payoke een hele reeks succesverhalen voorleggen. De Belgische wetgeving en expertise op het gebied van opvang en begeleiding van slachtoffers werpt nog steeds zijn vruchten af maar er blijven enkele knelpunten die duidelijk worden bij het lezen van het jaarverslag van 2009.

Het is echter niet zo dat het fenomeen mensenhandel afneemt omdat een aantal verhalen een happy end kenden. Zoals vele criminele activiteiten past het zich aan, duikt het onder om weer in een andere gedaante te verschijnen. Het blijft dan ook van cruciaal belang dat de verschillende diensten hun acties en hun operationele samenwerking blijven intensifiëren.

Mensenhandel blijft een globaal gegeven dat dus ook om een globale aanpak vraagt. We zien dan ook een noodzaak het fenomeen aan te pakken aan de basis en durven dan ook pleiten voor sensibilisering en campagnevoering in minder stabiele regio’s. Als voorbeeld leest u in het hoofdstuk Internationaal hoe we dmv onze “manuel” praktisch werken in derde landen.

2008

1 jaar na de viering van 20 jaar Payoke gaan we terug naar “business as usual” en we maken een balans op van het voorbije werkingsjaar. Het resultaat daarvan vindt U in het 21ste jaarverslag, gegoten in keurige tabellen en grafieken.Vergis U echter niet: achter elk van deze getalletjes schuilt een mens met zijn of haar verhaal; droevig, onthutsend, ontroerend of soms gelinkt aan grappige situaties. Het voorbije jaar werd eens te meer beroep gedaan op onze expertise en onze ervaring. De nationale en internationale uitstraling van onze organisatie blijft immers zeer groot.
We moeten ons echter bewust blijven van het feit dat de strijd zeker nog niet gestreden is : er blijft nog veel werk te doen.

2007

We mogen trots zijn op wat we na meer dan twintig jaar verwezenlijkt hebben. De Belgische aanpak heeft bewezen dat ze werkt. We hebben een goede wetgeving en een goed functionerend opvangsysteem voor slachtoffers van mensenhandel. We kunnen heel wat succesverhalen voorleggen. Tegelijkertijd moeten we ons er goed van bewust van zijn dat de problemen blijven.  De criminele netwerken hebben zich moeiteloos aangepast aan wat hen in de weg wordt gelegd. Het is ook niet omdat de uitbuiting minder zichtbaar is geworden voor een breder publiek dat ze minder aanwezig is. Als je wil kijken, gaat het misbruik van mensen in zeer kwetsbare situaties onverminderd verder. De verleiding bestaat zich louter tevreden te stellen met symptoombestrijding, maar het is niet omdat het er ‘proper’ uitziet dat het ook proper is. Nog steeds is het hoogdringend de onder- en 2 achterliggende dynamiek van mensenhandel proactief aan te pakken. De strijd tegen mensenhandel is er een van lange adem en is afhankelijk van de goede samenwerking tussen vele verscheiden partners. Die samenwerking op zich blijkt steeds opnieuw een uitdaging. Welk beleid er uiteindelijk ook wordt gevoerd, de praktijk mag niet in de eerste plaats door het fenomeen gestuurd worden maar wel door de mensen. Het zijn steeds weer individuen die het concrete werk en de resultaten moeten realiseren.

2006

Ten laatste dit jaar moeten de landen van de EU de Europese richtlijn van 2004 over mensenhandel aan hun wetgeving toevoegen. Het is niet minder dan een mijlpaal. Een mijlpaal, die dankzij Patsy en haar medewerkers na jaren harde arbeid en doorzettingsvermogen tot stand is gekomen. Te meer omdat dit model voor een groot gedeelte op de Belgische wetgeving steunt, die een voorbeeld is voor de hele EU. Het is dan ook niet te verwonderen, dat er nog altijd bedreigingen rechtstreeks of onrechtstreeks vanuit het milieu bij Payoke toekomen. Het vormt het beste bewijs voor de goede werking van de wet, die de criminelen erg dwars zit. Het blijft wel een psychologische last op de schouders van de medewerkers. 

2005

Mensenhandel is dankzij Payoke en later door het boek van Chris De Stoop: ‘Ze zijn zo lief mijnheer’ in de actualiteit gekomen. Het is een onderwerp, dat zowel nationaal als internationaal een belangrijke rol op het politieke forum speelt. Ooit was het anders. Het gegeven blijft voor de media een dankbaar thema omdat grote, dramatische gebeurtenissen mensen altijd aanspreken. 

2004

Felle activisten aarden zelden in de politiek omdat ze te gedreven en weinig plooibaar zijn. Als bovendien de ongelukkige medemens hen motiveert, kan niets vlug genoeg gebeuren. Politieke veranderingen daarentegen gaan meestal tergend traag. Dikwijls heeft Patsy samen met Payoke het tegen de gevestigde machten moeten opnemen. Menslievendheid is geen nutteloze passie en vraagt om actie. Het is meer dan een woord. Vandaag kan Patsy met een tevreden terugblik afscheid nemen van de politiek. 

2003

In februari houdt de fractie van de Groenen in het Europese parlement een hoorzitting over: ‘Prostitutie: legalisatie versus de realiteit in de lidstaten’. Heidi Hautala, Nelly Maes en Patsy nemen eraan deel. De organisatoren kunnen op bijzonder veel belangstelling rekenen en het tekent de actualiteit van het onderwerp.

In dezelfde maand organiseert An Nelissen een V-dag voor vrouwen in navolging van Eve Ensler. Deze laatste nam in 1997 het initiatief om het geweld tegen vrouwen aan te klagen. Van 13 tot 19 u. treden volgende artiesten in het Fakkeltheater voor het voetlicht:  An Ceurvels, Truus Druyts, Bieke Ilegems, Jenny Tanghe, Bea Van Der Maat, Francesca Vanthielen en Yvonne Verbeeck. An Nelissen schenkt die avond de opbrengst van haar ‘Vaginamonologen’ aan Payoke. Met het geld kan men sommige leemten aanvullen, die subsidies niet dekken.

2002

Het belangrijkste resultaat van de voorbije jaren is zonder twijfel de ‘Verklaring van Brussel’, die er gekomen is na de grote conferentie van vorig jaar in het Europese parlement. Zowel de Raad van ministers als de Commissie en het Europese parlement hebben deze verklaring ondertussen als beleidstekst aangenomen. En al is er nog geen hoerastemming toch zijn er hoopvolle resultaten voor de toekomst. Het voorstel tot Europese richtlijn om illegale immigratie en mensenhandel een halt toe te roepen, kadert in de groeiende internationale aandacht voor deze vraagstukken. Payoke heeft ruimschoots zijn bijdrage geleverd om deze problematiek op het internationale podium te hijsen. 

2001

De toespraak van koning Albert op 24 januari tot de overheden van het land handelt volledig over mensenhandel. In zijn rede herinnert hij aan de artikelen van Chris De Stoop die aanleiding gaven tot een bezoek aan Payoke. De vorst zegt ondermeer:‘Laat ons efficiënt de misdadige maffiabendes bestrijden, die mensenhandel, drugs, wapenhandel en het witwassen van geld organiseren. Bij ons gaat het onder meer om Albanese maffia die, volgens de senaatscommissie, bijzonder wreed en brutaal optreden’. De woorden van de koning betekenen voor alle medewerkers van Payoke een morele steun en een waardering voor de moeilijke omstandigheden waarin ze moeten werken.

2000

Een belangrijke gebeurtenis in de strijd tegen mensenhandel is de ontvangst van Europese parlementsleden op 25 januari door Payoke. Voor de meeste van hen zal dit het eerste directe contact met slachtoffers van mensenhandel zijn. Voor rapporteur Patsy Sörensen is dit belangrijk omdat de discussie in de commissie vrouwenrechten veel gemakkelijker zal verlopen. Haar ontwerpverslag komt immers op dertien april in de voltallige vergadering van het Europese parlement in Straatsburg en zou tot een Europese richtlijn moeten leiden.

1999

Patsy neemt ontslag als schepen van de stad Antwerpen en doet haar intrede in het Europese parlement. Ze kan nu zonder hinder opnieuw haar taak als voorzitter van Payoke ter harte nemen. Het betekent voor de vereniging een grote steun omdat er een open strijd met het misdaadmilieu woedt. Ze krijgt van de politie de aanbeveling om een kogelvrije vest te dragen. Het gevaar gluurt langs alle kanten en voor haar eigen veiligheid moet ze een modern harnas dragen. De misdadigers trachten haar met intimidatie op de knieën te krijgen omdat ze schijnhuwelijken helpt te ontmaskeren. In het ‘Badhuis’ komen er inbrekers op bezoek die naar dossiers zoeken en ondertussen grote schade aanrichten. Het schept bij de medewerkers een knagend gevoel van onveiligheid.

1998

In januari publiceert ‘The Bulletin’, the newsweekly van Brussel een artikel over  Payoke. Meteen kennen de Engelstaligen van de hoofdstad  ook ‘Patsy, the prostitutes’ friend’. Het vormt de aanloop naar een bewogen jaar waar de moeilijkheden alweer niet uit de lucht zijn. 

1997

Sinds haar ambtsaanvaarding als schepen verwijt men Patsy aanhoudend belangenvermenging met Payoke alsof het een kip met gouden eieren is. Ze neemt ontslag als voorzitter van de organisatie en om alle kritiek te ontzenuwen ook uit de raad van beheer.

De veldwerkers stellen Patsy dikwijls oplossingen voor, waar ze als schepen wel achterstaat, maar niet te realiseren zijn. De Actieven vergeten al vlug, dat in het college ook nog politici van andere partijen zetelen. De straathoekwerkers kennen spijtig genoeg de bittere realiteit niet van ‘horen vertellen’. Politieke opvattingen veranderen slechts druppelsgewijs en daarom is haar ontslag voor iedereen een goede beslissing.

1996

Het prostitutiedebat loopt hoog op in Antwerpen. Payoke ligt midden in de vuurlinie en probeert meer dan ooit een bemiddelende rol te spelen tussen buurtbewoners, prostitués, politici en handelaren. De minder fraaie gebeurtenissen met het misbruiken van kinderen door Dutroux bevestigen de juiste weg van de organisatie. Werken bij Payoke is geen gewone betrekking van negen tot vijf, het is: ‘une mode de vie’ zegt algemeen coördinator Veronique Grossi in het jaarrapport. Het is dikwijls een gevecht tegen de tijd want ‘de heren’ van het milieu willen je voortdurend te snel af zijn. Het kruipt in je kleren: je staat ermee op en gaat ermee slapen. 

1995

Het aanvaarden van een schepenambt door Patsy Sörensen brengt heel wat veranderingen voor Payoke mee. Ze moet de dagelijkse werking in andere handen laten overgaan. Een schepenambt in Antwerpen houdt meer in dan een gewone kantoorbetrekking. De positieve zijde van deze wijziging zou een betere coördinatie met het stedelijke beleid moeten zijn. 

1994

De lezers van Elga hadden Patsy eind 1993 met ruime voorsprong  ‘De Gouden Sanseveria’ toegekend en in februari vindt de viering plaats. Als laureaat krijgt ze een vrouwentong, ontworpen door Wouters en Hendrix en een bedrag van 200.000 oude Belgische frank. Er komen vele prominenten naar de viering in het Brusselse Astoriahotel waaronder Paula D’hondt, Nelly Maes, Vic Anciaux en Marijke Van Hemeldonck. Het is een bewijs van waardering voor al het pionierswerk dat Payoke de vorige jaren verricht heeft.

In Antwerpen rommelt het in de plaatselijke SP-afdeling en de spanningen bereiken na enkele maanden een hoogtepunt. Het is een spijtige gebeurtenis dat een socialiste ‘avant la lettre’ nu ook de partij verlaat uit onbegrip voor haar activiteiten in Payoke. Haar ontgoocheling schrijft ze neer in een boek: ‘De maskers af’. Bij de voorstelling verwoordt ze haar kritiek op de partij als volgt: ‘De SP is te zacht voor zichzelf, te hard voor de mens’. De ruzie blijft beperkt tot de Scheldestad want met Steve Stevaert en Johan Vandelanotte blijven de verhoudingen goed. Het tijdschrift ‘Solidair’ verwijt haar een gebrek aan Marxistisch inzicht. Het is maar de vraag of mensen die men uit de miserie haalt daarover zullen treuren. Er is ook kritiek op de steun van het hof, maar men hakt de hand toch niet af van iemand die hulp biedt, al is die grotendeels moreel.

Internationaal krijgt haar werk weerklank en in opdracht van staatssecretaris Erik Derycke gaat Patsy naar de Filippijnen. Ze werkt er met de plaatselijke overheid en NGO’s samenwerkingsmodaliteiten uit ter voorkoming van de vrouwenhandel. Een hoog percentage van de vrouwen is immers uit die regio afkomstig.  

1993

Voor de groep actieven is er in Payoke een goede structuur uitgebouwd. Iedere belanghebbende kan nu drie namiddagen per week bij de verantwoordelijken aankloppen. Payoke is gemakkelijk telefonisch te bereiken en zorgt ook voor opvang van familie of vrienden. Buiten de permanentie-uren kan men een afspraak maken zodat iedereen bij gespecialiseerde medewerkers te rade kan.

Aan de basis van de hulpverlening ligt het veldwerk waardoor goede contacten en ook interactie tussen prostitués en andere personen ontstaat. Wanneer Payoke klachten krijgt over het gedragspatroon van enkele prostitués belegt het een vergadering en werkt een ‘algemeen geldende code’ uit. Het verbetert de solidariteit en samenwerking in deze groep zo goed dat men zelfs een opendeurdag organiseert.

1992

Jaren van bewustmaking van het prostitutieprobleem en mensenhandel hebben eindelijk tot een behoorlijke ondersteuning van Payoke geleid. De activiteiten nemen nu een hoge vlucht. Door de angstaanjagende cijfers over de aidsverspreiding  beseffen de verschillende openbare instellingen de ernst van de toestand. Het Ministerie van Volksgezondheid neemt de loonkost van een sociaal verpleegkundige voor zijn rekening. Het ‘Vlaams Fonds voor Integratie van Kansarmoede’ subsidieert Stratelys, die zich voor de randgroepjongeren inzet.

Omdat Payoke zich al enkele jaren met mensenhandel bezig houdt, richt men een nieuwe subgroep op: Saralek. De naam is net zoals Payoke de samentrekking van vrouwelijke voornamen. Deze afdeling zal steun aan slachtoffers van vrouwenhandel verlenen en opkomen voor hun rechten. Men wil het publiek ook voor deze problematiek sensibiliseren. 

1991

Het was een jaar waarin Payoke op volle toeren bleef draaien en stilaan erkenning kreeg. Enkele projectsubsidies verlichtten de druk op de schouders van de vrijwilligers zodat de last wat minder werd. De vereniging kon wat gemakkelijker ademen en kreeg daardoor meer armslag om zijn doelstellingen te realiseren.

Begin maart stapt Sarah met haar problemen bij Payoke binnen. Haar dossier zal men op juridisch vlak als test voor vrouwenhandel gebruiken. Het is een signaal en een waarschuwing naar het beleid toe dat de maat vol is. Ondertussen krijgt Payoke ruggensteun door een tweede reeks persartikelen van Chris De Stoop. Op de internationale vrouwendag stapt Sarah met haar dik dossier de zaal binnen en brengt het onder de internationale schijnwerpers. Rond dezelfde tijd begint in Rotterdam een proces tegen een bende Belgen, die men van vrouwenhandel beschuldigt. Patsy, die nu gemeenteraadslid is, grijpt deze feiten aan om brieven naar de kabinetten van de ministers Wathelet, Dewulf en Frank Vandenbroucke te sturen. Ook de Antwerpse Procureur Generaal, W.Van Walle en burgemeester Cools brengt ze op de hoogte.

1990

Payoke is door de sociale werkelijkheid uitgegroeid tot veel meer dan een organisme dat oorspronkelijk alleen prostitués wou helpen. Het blijft het hoofdaccent van de vereniging, maar door de toenemende armoede trachtte de v.z.w. de ergste nood op verschillende vlakken te leningen. Praktisch een onbegonnen taak nu vrouwenhandel meer en meer in de spits komt. Deze activiteit slorpt veel tijd en energie op en weegt aanzienlijk op de middelen van de vereniging. Aanleiding is een artikelenreeks van Chris De Stoop in het weekblad Knack gedurende de maand maart. Hij trekt de aandacht op vrouwenhandel en meteen haalt het probleem het publieke forum. Op 20 juni krijgt Payoke in het parlement de steun van Nelly Maes wanneer ze minister van Justitie Wathelet interpelleert. België is de draaischijf van de internationale vrouwenhandel en ze vraagt de tussenkomst van de bewindsman om er een einde aan te stellen. 

Het Nationaal Centrum voor Ontwikkelingssamenwerking richt een werkgroep rond vrouwenhandel op omdat veel slachtoffers uit de ontwikkelingslanden afkomstig zijn. Payoke maakt er deel van uit, maar spijtig genoeg blijft het bij palavers en het uitgeven van een brochure.

1989

Door de medewerking van een schare vrijwilligers kan de v.z.w nu al zijn activiteiten ontplooien. Payoke is bijna een centrum voor actieve welzijnszorg geworden en opent dagelijks voor kansarmen zijn deuren. Haast ongemerkt specialiseren de medewerkers zich in bepaalde domeinen, afhankelijk van hun achtergrondopleiding of werkervaring. Er is ook iemand die ’s avonds en s’nachts zijn ronde doet om de nodige contacten te leggen. De activiteiten breiden zich alsmaar uit en er is een tekort aan ruimte in de Zirkstraat. Het bestuur besluit als oplossing verschillende delen van de werking naar de Burchtgracht over te brengen maar de algemene coördinatie daar te behouden.

 Men bouwt netwerken met het OCMW uit, het Aidsteam en met dr. Piot en dr. Laga van het Instituut voor Tropische Geneeskunde te Antwerpen. Payoke speelt een belangrijke rol als schakel in de volksgezondheid.

Het succes van de vereniging steunt op drie pijlers: de centrumwerking, het inschakelen van ervaringsdeskundigen en het veldwerk. Tijdens hun zwerftocht door de stad staan gewezen prostitués de straathoekwerkers met hun ervaring bij, waardoor de resultaten verbeteren. Men legt ook contacten met gelijkaardige verenigingen in Duitsland en Nederland om ervaring uit te wisselen.

1988

Het oprichten van een centrum voor prostituees zorgt voor de nodige ophef en sommige mensen fronsen de wenkbrauwen. Jan De Zutter in ‘De Morgen’ en Ingrid Vanderveken en Paul Goris in ‘De Nieuwe Gazet’ besteden aandacht aan de gebeurtenis en wijzen op de problematiek van deze mensen.

De geboorte van Payoke was het toenmalige hoofd van de stedelijke dienst voor openbare gezondheid, Christine Coppieters niet ontgaan. De nieuwe organisatie kreeg van haar een verdieping van het stedelijk badhuis in de Burchtgracht als onderkomen. Zo ontstond er een permanent contactpunt waar prostitués met hun problemen terecht konden. Het opzet was een primeur voor de andere havensteden en een stap vooruit om het oprukkende aidsvirus onder de zeelui een halt toe te roepen. Er werd een folder in vier talen geschreven en op 200.000 exemplaren gedrukt. De verspreiding vond plaats via de gekende kanalen. Het Instituut voor Tropische geneeskunde ondersteunde het initiatief omdat het een beter inzicht wilde krijgen in het groeiende aantal aidsbesmettingen onder het varende personeel. In het Zeemanshuis en daarna in het badhuis werd er met het instituut intensief samengewerkt om H.I.V-testen  en kleine gynaecologische onderzoeken te doen. Het ministerie van Volksgezondheid zorgde via dit instituut voor een wetenschappelijk medewerker Christel Praats en ook voor de eerste subsidies.  

1987

In geheel Europa heerst er een economische teruggang die zich tot in alle uithoeken van de unie laat voelen. In ons land gaan er massaal bouwbedrijven over kop en de haven van Antwerpen publiceert tegenvallende cijfers. Wanneer in beide sectoren crisis heerst, wankelt de economie. Iedereen voelde aan ‘den lijve’ de teruglopende welvaart. Armoede kon niet uitblijven en komt op vele plaatsen nadrukkelijker aan de oppervlakte.

In 1984 belandt Patsy Sörensen in de stuurgroep: ‘Herwaarderingsgebied St Paulus’ van de eerste wijk. Het begint allemaal met gesprekken rond een koffietafel. Ze luistert naar de mensen en gaat daarna in deze microkosmos van de gehele stad een actieve rol spelen. De honger van de kansarmen trekt onmiddellijk haar aandacht en prompt begint ze met soepbedeling. Omdat er mensen in de kou zitten, gaat ze warme soep op het hoofdkwartier van de plaatselijke ABVV in de Ommeganckstraat ophalen. 

Actuele projecten

RAVOT-EUR Project

Doorverwijzing van- en bijstand aan slachtoffers van mensenhandel in Europa

Het ministerie van Binnenlandse Zaken van Hongarije, het ministerie van Veiligheid en Justitie van Nederland en Payoke vzw van België hebben de volgende  aanvraag ingediend, "Verwijzing van- en bijstand aan slachtoffers van mensenhandel in Europa" (hierna RAVOT-EUR) in het kader van de algemene oproep van de Europese Commissie tot het indienen van voorstellen voor het programma "Preventie en bestrijding van criminaliteit" 2012 ISEC.

www.ravot-eur.eu

Lees meer »

Met steun van

Payoke sponsoren?

Klik hier

Payoke vzw • Leguit 4 • 2000 • Antwerpen • België • T +32 (0)3 201 16 90 • F +32 (0)3 233 23 24 • admin@payoke.be
Openingsuren secretariaat: Maandag - Donderdag: 09.00u-17.00u, Vrijdag: 09.00u-15.00u, Zaterdag - Zondag: gesloten